แต่…
พิธีกรในรายการแต่งตัวใส่เสื้อสูทกันทุกคน
จะใส่ทำไมครับ
ถ้าแอร์ในห้องส่งเย็นเกินไปก็หรี่แอร์ลง
แบบนั้นถึงจะเรียกว่าช่วยกัน
บ้านเราเมืองร้อน ไม่ต้องดัดจริตใส่สูทออกทีวีก็ได้
คิดว่าใส่สูทจัดรายการ มันเท่มากหรือ
ใครสั่งใครสอนให้ทำ

เริ่มต้นที่ตัวเองยังไม่ได้
แล้วมาประกาศให้คนช่วยกันรณรงค์หยุดโลกร้อน
หรือจะขอตามกระแสกันอย่างเดียวหรือเปล่า
สื่อสมัยนี้

ยินดีต้อนรับ
ยิงให้ระเบิดเลยนะไอ้น้อง

เพื่อเป็นการสร้างความคุ้นเคยในการทำข่าวในสนามจริง ผมจึงถูกส่งให้ออกไปเกาะติดสถานการณ์ก่อนการเตรียมตัวเดินทางไปประชุมเอเปกของฝ่ายรัฐบาลไทย ซึ่งแน่นอนว่าสถานที่ที่ผมจะต้องเข้าไปทำข่าวก็คือ ทำเนียบรัฐบาล

ในช่วงนั้น หน้าที่หลักผมยังคงเป็นการทำงานแปลข่าวอยู่ดี เพียงแต่ถ้ามีกำหนดการอะไรที่เกี่ยวกับเอเปก ผมก็ต้องออกไปลุยได้ทันที ตอนนั้นฝ่ายต่างประเทศรับคนแปลข่าวเพิ่มมาได้อีกคน ผมเลยได้ออกไปทำข่าวข้างนอกได้บ่อยขึ้น

ในช่วงแรกที่ไปทำข่าว ผมยอมรับว่ายังเงอะงะอยู่มาก ทำอะไรไม่ถูกไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี เอาเข้าจริงๆ แล้วอาชีพนักข่าวมันไม่มีใครสอนได้ ต่อให้เรียนนิเทศฯ มาก็เถอะ เพราะทฤษฎีในตำรากับการทำงานในชีวิตจริงมันต่างกันสิ้นเชิง การจะเป็นนักข่าวที่ดีได้มันต้องฝึกฝนทักษะจากการทำงานในสนามจริงเท่านั้น

และในความเป็นจริงนักข่าวส่วนใหญ่กลับจบมาจากสาขาอื่นซะมากกว่าจะเป็นนิเทศฯ หรือวารสารฯ อย่างผมเองก็ไม่ใช่ และเพื่อนๆ อีกหลายคนๆ ในที่ทำงานก็ไม่ใช่ อาชีพนักข่าวเป็นอาชีพที่ต้องเรียนรู้ และแสวงหาความรู้ใหม่ๆ อยู่เสมอ มิฉะนั้นเมื่อเรารู้น้อย หรือไม่ฉลาดเท่าคนอื่น เราอาจจะตกเป็นเครื่องมือของคนให้ข่าวได้ หรือเรียกง่ายๆ ว่า ถูกแหล่งข่าวหลอกใช้ ซึ่งก็มักจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในวงการสื่อเสมอ

ด้วยความที่ผมยังอ่อนประสบการณ์ รวมทั้งงานที่จะต้องรับผิดชอบอาจจะใหญ่เกินตัวไปก็ได้ พี่ปองเลยตัดสินใจส่งพี่ปุ๊ บ.ก.ข่าวเศรษฐกิจไปเอเปกกับผมด้วย ตัวผมเองก็ไม่มีปัญหาอะไร ตรงกันข้ามกลับรู้สึกดีเสียอีกที่จะได้มีเพื่อนร่วมทางด้วย

ช่วงนั้นผมเลยเริ่มสนิทกับพี่ปุ๊มากขึ้น และเริ่มเห็นช่องทางที่ตัวเองจะได้ย้ายมาทำงานเป็นนักข่าวเต็มตัวเสียทีโดยผ่านทางพี่ปุ๊นี่แหละ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ผมต้องโชว์ฝีมือในการทำข่าวให้เป็นที่ประจักษ์ให้ได้ก่อน

การไปทำข่าวที่ทำเนียบรัฐบาล ก็เหมือนกับการไปฝึกงานของผมนี่เอง ช่วงแรกๆ ส่งข่าวมาก็ไม่ค่อยได้ออกอากาศ อาจจะเป็นเพราะประเด็นที่ผมส่งมายังดูพื้นๆ ผมเองอาจจะยังจับประเด็นสำคัญไม่ถูกก็เป็นได้ ผมเลยต้องใช้วิธีศึกษาเพิ่มเติมด้วยการไปหาซื้อหนังสือที่เกี่ยวข้องมาอ่าน โดยเฉพาะประเด็นเรื่องเกี่ยวกับเศรษฐกิจระหว่างประเทศ เห็นมั้ยล่ะว่า เรียนนิเทศฯ มาเขาสอนอะไรแบบนี้ซะที่ไหน

การโผล่ไปทำข่าวที่ทำเนียบฯ บ่อยๆ ก็ช่วยได้มาก เพราะมันทำให้เราได้ใกล้แหล่งข้อมูลมากขึ้น และยิ่งใกล้วันประชุมก็จะยิ่งมีข้อมูลใหม่ๆ ออกมามากมาย จนช่วงนั้นผมหอบเอกสารเป็นปึกๆ กลับบ้านแทบทุกวัน

แต่ก็เหมือนบ้าพลังนะ ผมก็นั่งตะลุยอ่านและทำสรุปย่อเป็นประเด็นๆ เอาไว้ในสมุดโน้ตส่วนตัว ดูสิสมัยเรียนยังไม่ขยันเท่านี้เลย คือตอนนั้นผมรู้ตัวว่า ผมอ่อนประสบการณ์กว่าคนอื่นๆ มาก แล้วข่าวเศรษฐกิจมันมีศัพท์เทคนิคเชิงวิชาการเยอะ ผมกลัวตัวเองโง่แล้วทำข่าวไม่รู้เรื่องก็เลยจำเป็นต้องอ่านข้อมูลต่างๆ เอาไว้ให้ได้มากที่สุด

การหาความรู้นอกจากมีอยู่ในเอกสารที่เขาแจกมาให้แล้ว อีกแหล่งความรู้หนึ่งที่ถือเป็นครูชั้นดีก็คือ ตัวแหล่งข่าวที่รับผิดชอบงานนั้นๆ นั่นเอง สำหรับการประชุมเอเปกในครั้งนั้น หัวหน้าคณะเจรจาฝ่ายไทยก็คือ ดร.ศุภชัย พานิชภักดิ์ ซึ่งดำรงตำแหน่งรองนายกฯ อยู่ในขณะนั้น

ช่วงนั้นผมจะส่งข่าวของดร.ซุป (ชื่อเล่นๆ ที่บรรดานักข่าวชอบเรียกกัน บางทีก็เรียกแกว่า “รองซุป”) ค่อนข้างเยอะมาก เพราะแกเป็นคนรับผิดชอบงานนี้โดยตรง แต่ที่สำคัญที่สุดสำหรับผมก็คือ แกเป็นคนที่ให้ข่าวได้ดีมาก ให้ข่าวแบบที่เรียกว่าคนฟังไม่งง เข้าใจง่าย และประเด็นชัดเจน

ตอนแรกผมนึกว่า ผมรู้สึกไปเองคนเดียว แต่หลังจากทำงานไปสักพักแล้วถึงรู้ว่า นักข่าวคนอื่นๆ ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน เอาไว้ผมจะพูดถึงความน่ารักของดร.ซุป ที่ทำให้กลายเป็นที่รักของนักข่าวไทยหลายๆ คนในโอกาสต่อไป

ในขณะที่ดร.ซุป เป็นที่รักของนักข่าว แต่คนที่เป็นขวัญใจของนักข่าวที่แท้จริงในขณะนั้นโดยเฉพาะกับนักข่าวสาวๆ เห็นจะหนีไม่พ้น เลขาฯ ส่วนตัวของดร.ซุป นั่นเอง ตอนนั้นเขาเพิ่งเป็นคนหนุ่มที่เข้ามาทำงานการเมืองให้กับพรรคประชาธิปัตย์ได้ไม่นาน และยังมีดีกรีเป็นดอกเตอร์เหมือนกัน แถมที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาบาดตาบาดใจนักข่าวสาวๆ เป็นยิ่งนัก เรียกว่าการศึกษาดี ชาติตระกูลดี หน้าตาดี แหม..เพอร์เฟคไปหมดสำหรับสาวๆ ซึ่งบุคคลคนนี้ก็คือ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์คนปัจจุบันนี่เอง

ใช่แล้วเขาคือ ดร.อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นักการเมืองที่หนุ่มที่สุดและหล่อที่สุดในเวลานั้น

โปรดติดตามตอนต่อไป
 

แต่สุดท้ายเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับเธอก็ถูกสารภาพอย่างหมดเปลือกว่า เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ งานนี้เล่นเอาสื่อมวลชนบ้านเรากุมขมับมึนตึ้บกันเป็นทิวแถว เพราะไม่คิดว่าเรื่องราวอันหวือหวาฮือฮาที่ขายได้ของเธอจะกลายเป็นเรื่องปั้นน้ำเป็นตัวแบบหน้าตาเฉยเยี่ยงนี้

โทษใครดี โทษใครเล่า เจ้าสื่อมวลชนทั้งหลาย ถ้าไม่โทษตัวเองที่ทำข่าวแบบมักง่าย ไม่เช็คข้อมูลให้ดีๆ สนเพียงแต่ว่าอะไรเป็นประเด็นที่แรง น่าจะขายได้ก็รีบเขียนเป็นข่าวไปก่อน เล่นตามกระแสไปวันๆ สื่อเอง ณ วันนี้กลายเป็นทุนนิยมเต็มตัว อะไรก็ตามที่คิดว่าขายได้ ก็ทำเป็นข่าวไว้ก่อนโดยไม่ได้สนใจว่า ตัวเนื้อข่าวนั้นจะให้อะไรกับคนอ่านบ้าง

อย่าบอกว่าข่าวแนนเป็นการสะท้อนสังคมแหลกเหลวในปัจจุบันเลย เพราะข่าวที่เห็นๆ ทุกวันนี้ก็เล่นตามกระแสไปวันๆ เอามันเข้าว่า หาได้นำเสนอประเด็นให้รอบด้านไม่ หากมุ่งจะสะท้อนสังคมจริงๆ ควรจะมีการนำเสนอข้อมูลในเชิงสังคมหรือจิตวิทยาประกอบด้วย แต่ที่เราเห็นกันทุกวันนี้ไม่มีแง่มุมใดๆ มากไปกว่าการท้องไม่มีพ่อ ใครเป็นพ่อเด็ก ซึ่งก็ไม่สามารถบอกได้ นอกจากคาดเดากันไป สรุปแล้วผู้อ่านจะอ่านหรือไม่อ่านข่าวนี้ ก็ไม่ได้โง่น้อยลงไป หรืออ่านแล้วก็ไม่ได้ยกระดับชีวิตตัวเองให้ดีขึ้นแต่อย่างใด

อีกประเด็นหนึ่งที่ช่วยสนับสนุนประเด็นว่า สื่อมวลชนบ้านเราน่าจะอยู่ในขั้นที่ใกล้จะเรียกได้ว่า “ล้มละลายทางความน่าเชื่อถือ” หรือ “หมดสิ้นความเป็นกระบอกเสียงของประชาชน” กลายเป็น “ทุนนิยมในคราบสื่อ” อย่างเต็มตัว นั่นก็คือการนำเสนอเรื่องข่าวจตุคามรามเทพอย่างต่อเนื่อง

ยอมรับว่าในช่วงแรกของการตื่นตัวของผู้คนที่มีต่อจตุคามรามเทพ มันมีคุณค่ามากพอในการนำเสนอเป็นข่าว แต่หลังจากนั้นการถือกำเนิดของจตุคามรามเทพในอีกหลายๆ รุ่นถัดมานั้น ล้วนเป็นเรื่องของการตลาดทั้งสิ้น เป็นการทำงานของสื่อกับนายทุน (ผู้จัดทำจตุคามฯ) ได้อย่างสอดคล้องและลงตัว

ไม่ต้องแปลกใจถ้าเราจะเห็นหน้าหนึ่งเสนอข่าวว่า วัดนั้นวัดนี้กำลังจะปลุกเสกจตุคามฯ แล้วหนังสือพิมพ์ฉบับเดียวกันนั้นมีโฆษณาขายจตุคามกันอย่างโจ๋งครึ่มทั้งหน้าในไปจนถึงหน้าหลัง (บางทีข่าวหน้าแรก ก็อาจจะเป็นเนื้อที่โฆษณาแฝงโดยที่คนอ่านไม่รู้ตัวก็ได้)

ผมไม่เห็นเหตุผลว่า ทำไมต้องมีข่าวการปลุกเสกจตุคามฯ ที่นั่นที่นี่ได้แทบทุกวัน นอกจากนี้ยังมีรายละเอียดในเชิงอภินิหารต่างๆ นานาในวันปลุกเสกมาประกอบ เช่น เกิดพระอาทิตย์ทรงกลด รวมถึงรูปถ่ายที่มีจุดกลมๆ ปรากฎอยู่ในภาพ ซึ่งหลายๆ ภาพดูแล้วน่าจะเป็นการทำขึ้นมาเองเสียมากกว่า ยิ่งช่วงหลังสังเกตได้ว่า จะเห็นดาราไปโผล่ตามงานปลุกเสกจตุคามฯ กันมากขึ้น บางรายอาจศรัทธาจริง แต่บางรายเหมือนไปงานโชว์ตัวซึ่งมีเจ้าภาพเชิญไปเรียกเรตติ้งสร้างความคึกคักให้กับจตุคามฯ รุ่นนั้น

ทุกวันนี้สื่อกำลังหากินกับความงมงายของผู้คน แทนที่จะแสดงบทบาทในการเป็นผู้ให้องค์ความรู้ใหม่ๆ หรือสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม แต่ตรงกันข้ามกลับช่วยกันปั่นกระแสความเชื่อในเรื่องโชคลาง สิ่งอภินิหารต่างๆ นานา เพียงเพื่อจะได้หารายได้เข้ากระเป๋าตัวเองในรูปแบบต่างๆ อันแยบยล

สื่อมวลชน ณ วันนี้ได้ลดคุณค่าของตัวเองอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรีแห่งวิชาชีพ แล้วพร้อมกระโจนสู่กระแสทุนนิยมที่นึกถึงแต่การกอบโกยกำไรเป็นหลักอย่างเต็มตัว

ในฐานะผู้เคยได้ชื่อว่าเป็นสื่อมวลชนเก่า รู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก

หลักการเขียนข่าวของสำนักข่าวต่างประเทศ ส่วนใหญ่ย่อหน้าแรกคือส่วนที่เป็นเนื้อหาหลักสำคัญ ส่วนย่อหน้าท้ายๆ นั้นส่วนใหญ่จะเป็นส่วนเสริมหรืออาจจะเรียกว่าเป็นประเด็นรองลงไป ซึ่งถ้าเนื้อที่มีมากพอเราก็อาจจะแปลทั้งหมด แต่ในกรณีที่มีเนื้อที่ในหน้าหนังสือพิมพ์จำกัด เราก็จะตัดเนื้อหาท้ายของข่าวทิ้งไปได้เลยก็ได้ เพราะมันไม่สำคัญมาก

พอมาแปลข่าววิทยุปุ๊บ ส่วนใหญ่ผมจะแปลโดยหยิบเอา ๒-๓ ย่อหน้าแรกมาแปลเท่านั้น เพราะข่าววิทยุจะสั้น ใช้เวลาน้อย ดังนั้นจึงต้องแปลเอาประเด็นโชะๆ เลยว่าข่าวนั้นๆ เขาพูดถึงอะไร หรือเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น

สไตล์การทำงานข่าววิทยุจะแตกต่างจากหนังสือพิมพ์ราย ๓ วันที่ผมเคยทำอย่างสิ้นเชิง เพราะมันมีข่าวทุกต้นชั่วโมง เราต้องตื่นตัวตลอดเวลา เรียกว่าเฝ้าเครื่องเทเล็กซ์อยู่ตลอดคอยดูว่า จะมีข่าวอะไรใหม่ๆ ที่ส่งมาบ้าง ไม่เหมือนตอนทำหนังสือพิมพ์มันมีเวลาให้เราอ้อยอิ่งได้บ้าง

ปรกติผมจะต้องแปลข่าวทิ้งไว้ทุกชั่วโมง จากนั้นก็จะมีหัวหน้าข่าวมาเลือกข่าวไปให้ผู้ประกาศอ่าน มีบ้างเหมือนกันที่ข่าวที่แปลไว้ไม่ได้เอาไปใช้ออกอากาศ เพราะข่าวในประเทศมีเรื่องที่สำคัญเข้ามาหลายเรื่องมากกว่า ข่าวต่างประเทศก็ต้องโดนตัดไป เนื่องจากข่าวต้นชั่วโมงจะใช้เวลาไม่เกิน ๕ นาที ข่าวๆ หนึ่งก็จะใช้เวลาอ่านประมาณนาทีเศษๆ ดังนั้นข่าวช่วงหนึ่งก็จะมีประมาณสัก ๓ ข่าวเต็มที่

ลำดับความสำคัญของข่าว แน่นอนว่าอันดับหนึ่งก็คือข่าวการเมือง ตามมาด้วยข่าวเศรษฐกิจ ข่าวต่างประเทศ และข่าวกีฬา

ช่วงแรกที่มาทำงานที่ใหม่ ผมก็ต้องเรียนรู้และปรับตัวให้เข้ากับรูปแบบการทำงานแบบใหม่นี้อยู่ประมาณ ๒ อาทิตย์เห็นจะได้ หลังจากนั้นพอเริ่มคุ้นชินกับสไตล์ทำข่าววิทยุ ผมก็ไม่มีปัญหาอะไร

วิธีแปลข่าวของผมก็คือ นั่งแปลและพิมพ์ใส่คอมพิวเตอร์จากนั้นก็ค่อยสั่งพิมพ์ออกมา แล้วก็จะนำไปวางทิ้งไว้ที่ตะกร้าข่าว รอให้หัวหน้าข่าวมาเลือกไป ช่วงมาทำแรกๆ ผมก็จะแปลข่าวทิ้งเอาไว้เยอะมาก แต่ถูกเอาไปใช้จริงๆ ไม่กี่ข่าว พอทำงานไปได้สักระยะก็ชักจะเริ่มเก๋า ก็จะเริ่มแปลน้อยลงไม่แปลทิ้งไว้ แต่จะใช้วิธีเลือกดูข่าวจากต่างประเทศเป็นชั่วโมงต่อชั่วโมง

เนื่องจากแปลข่าววิทยุมันไม่ยาวมาก ผมจึงใช้เวลาแปลเต็มที่ไม่เกิน ๑๕ นาทีต่อข่าว คือเน้นจับเอาประเด็นหลักๆ มาแปล แล้วก็เพิ่มรายละเอียดเข้าไปอีกนิดหน่อยก็พอ

แต่ก็ไอ้เพราะเริ่มทำตัวเก๋านี่แหละทำให้บางครั้งก็เกือบซวยเหมือนกัน เพราะพอมาแปลข่าวชั่วโมงต่อชั่วโมง มันก็มีบ้างบางชั่วโมงที่มัวแต่นั่งเมาท์เพลินจนลืมดูเวลาว่าจะเข้าช่วงข่าวแล้ว จนผู้ประกาศมาสะกิดถามหาข่าวต่างประเทศนั่นแหละถึงได้รู้ตัว ทีนี้ไฟลนก้นเลย สับสปีดเร็วกว่านรก บอกผู้ประกาศข่าวให้เข้าห้องไปอ่านข่าวอื่นก่อน เดี๋ยวข่าวต่างประเทศจะตามไป

เรียกว่าแปลกันเดี๋ยวนั้น พิมพ์กันเดี๋ยวนั้น เร่งกันด่วนจี๋ ชนิดที่พอผู้ประกาศรับกระดาษข่าวที่เราแปลไปมือแทบไหม้

แต่เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนักหรอก ก็แค่อย่างสร้างความตื่นเต้นให้กับชีวิต แหะๆ

ผมโชคดีที่พี่ปองแกให้อิสระในการทำงานเต็มที่ แม้ว่าจะมีพี่บุษเป็นหัวหน้าโดยตรงผมอีกที แต่พี่บุษก็ปล่อยให้ผมเลือกข่าวเอง แปลเองไปเลย ส่วนแกจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการแปลข่าวสกู๊ปซึ่งจะต้องเอาไว้ออกอากาศตอนหัวค่ำ วันๆ หนึ่งแกจึงมีมุมของแก ไม่ค่อยได้มาสุงสิงกับผมเท่าไหร่ ผมก็เลยคล้ายกับว่าเป็นคนรับผิดชอบข่าวรายชั่วโมงด้วยตัวเอง ขอให้มีข่าวแปลส่งทุกชั่วโมงเป็นพอ ที่เหลือเขาค่อนข้างเชื่อประสบการณ์ของผมจากเครดิตที่ทำงานเก่าพอสมควร ถึงตรงนี้ก็ต้องนึกขอบคุณชื่อเสียงของที่ทำงานเก่าผมไว้เหมือนกัน

แม้จะต้องกลับมานั่งทำงานแปลอีก แต่ช่วงนั้นผมก็สนุกกับงานมาก อาจจะด้วยบรรยากาศที่ทำงานไม่ซีเรียสเหมือนที่เก่า แถมเพื่อนร่วมงานก็รุ่นๆ เดียวกันเป็นเด็กเพิ่งจบกันแทบทั้งนั้น ช่วงนั้นเลยค่อนข้างจะทำงานด้วยความสุข นั่งทำงานอยู่จนดึกจนดื่นแทบทุกวัน

แต่ความคิดที่อยากจะเป็นนักข่าวของผมก็ยังมีอยู่ตลอด แน่นอนว่าผมเห็นเพื่อนนักข่าววิ่งเข้าวิ่งออกออฟฟิศ ในขณะที่ผมนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศอย่างเดียวก็อยากจะออกไปทำข่าวบ้าง แต่ก็นั่นแหละมันยังไม่มีช่องทางที่ผมจะได้ย้ายไปทำงานเป็นนักข่าวได้ง่ายๆ แต่บรรยากาศโดยรวมก็ยังถือว่าดีกว่าตอนทำงานอยู่ที่เก่า

แล้วจู่ๆ สิ่งที่ผมรอคอยก็มาถึงโดยไม่คาดฝัน เมื่อวันหนึ่งพี่ปองเรียกผมเข้าไปคุยโดยที่ประชุมมีหัวหน้าข่าวสายต่างๆ นั่งอยู่กันครบ ผมเข้าไปฟังด้วยจึงรู้ว่าเขากำลังเตรียมการทำข่าวการประชุมกลุ่มความร่วมมือทางเศรษฐกิจภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก หรือที่เรียกสั้นๆ กันว่า “เอเปก” งานเดียวกันกับที่บ้านเราเคยเป็นเจ้าภาพไปเมื่อไม่กี่ปีนี่เอง

ในปีที่ผมทำงานอยู่นั้น เจ้าภาพการประชุมเอเปกคือประเทศอินโดนีเซีย ตอนแรกผมเข้าใจว่าพี่ปองจะให้ผมเข้าไปรับ Brief งานของฝ่ายต่างประเทศที่อาจจะต้องมีงานแปลชิ้นพิเศษในช่วงงานเอเปก แต่สิ่งที่ผมนึกไม่ถึงก็ออกมาจากปากพี่ปอง

“พี่คิดว่า เราจะส่งนักข่าวไปทำข่าวเอเปกที่โน่น ซึ่งพี่ตัดสินใจแล้วว่า นกงานนี้เธอต้องไป” คำพูดของพี่ปองเล่นเอาผมอึ้งไปสักพักนึง ก่อนที่จะตั้งสติได้แล้วตอบพี่ปองไป

“คือผมไม่แน่ใจว่า ผมจะทำได้หรือเปล่า แบบว่าผมยังไม่เคยออกไปทำข่าวจริงจังเลยสักครั้งเดียว ผมไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่”
“พี่เชื่อว่า เธอทำได้ เธอมีความสามารถอยู่แล้ว”

แม้ตอนนั้นผมจะไม่มีความมั่นใจเลยว่า ผมจะทำงานชิ้นนี้ได้หรือไม่ เพราะมันเป็นงานใหญ่มาก ไม่ใช่แค่ทำข่าวระดับประเทศ แต่มันเป็นการทำข่าวระดับนานาชาติ แต่ในใจผมตอนนั้นมันบอกกับตัวเองว่า ผมไม่มั่นใจเลย แต่ผมก็รู้สึกว่าอยากจะทำงานชิ้นนี้มากๆ

หัวหน้าข่าวหลายๆ คนคัดค้านความคิดพี่ปองเพราะคิดว่าผมยังใหม่เกินไป แต่พี่ปองก็ยังยืนยันว่าจะส่งผมไปโดยให้เหตุผลว่า แกต้องการสร้างคนขึ้นมา

“พี่โตมาจากการที่ผู้ใหญ่ให้โอกาสพี่มาตลอด วันนี้พี่ก็เลยอยากจะให้โอกาสน้องมันบ้าง ถ้าเราไม่เปิดโอกาสให้เด็กรุ่นใหม่ได้ทำงานระดับนี้บ้าง มันก็จะไม่มีคนใหม่ๆ พัฒนาขึ้นมา”

ตอนนั้นผมหัวใจพองโตมากเมื่อได้ยินพี่ปองให้เหตุผลแบบนี้กับหัวหน้าข่าวทุกคน หลังจากนั้นแนวคิดแบบพี่ปองจึงเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตของผมในเวลาต่อมา เมื่อผมมีศักยภาพที่จะให้โอกาสใครได้ ผมจะหยิบยื่นโอกาสอันนั้นให้กับคนอื่นๆ ทันที

ถึงตรงนี้ผมทำงานกับที่ทำงานใหม่ได้ยังไม่ถึง ๓ เดือนดี จะว่าไปยังไม่พ้นโปรฯ ด้วยซ้ำ แต่ผมกำลังจะได้เดินทางไปทำข่าว ในสายงานอาชีพที่ผมใฝ่ฝันอยากจะทำมานาน แถมได้ไปทำข่าวถึงต่างประเทศซะด้วย

ได้แต่รู้สึกในตอนนั้นว่า “มันเกินฝันไปมากจริงๆ”

โปรดติดตามตอนต่อไป
 

ไปเจอในบอร์ดเว็บเอ็มไทย เห็นครั้งแรกแล้วฮามาก
ในฐานะแฟนหงส์เลยขออนุญาตนำมาเผยแพร่ต่อให้ฮากันถ้วนหน้า

เอาล่ะ ผมก็แค่อยากลองตามประสาหนุ่มไทยใจหาญกล้า (ฮ่าๆ) พอได้ลองได้รู้แล้วก็จบ ถามว่าประทับใจกับอูบุนตูมั้ย ก็คงต้องบอกว่าประทับใจมากกว่า ๘๐% แต่เสียคงที่บราวเซอร์ยังไม่รองรับภาษาไทยได้ดีเท่าที่ควร ทำให้ชีวิตบนโลกไซเบอร์ค่อนข้างมีปัญหา นอกนั้นถ้าเป็นงานที่ใช้ Application อื่นๆ ก็พิมพ์ไทยได้ปรกติครับ แต่ประเด็นคือ ผมใช้ชีวิตบนโลกออนไลน์ค่อนข้างเยอะ ท่องเว็บภาษาไทยค่อนข้างแยะ ถ้ามันยังมีปัญหาแบบนี้ก็คงต้องถอยหลังก่อน

แต่ผมคิดว่า อนาคตคงได้กลับมาลองใช้ลีนุกซ์อีกครั้ง เพราะได้ข่าวมาว่าลีนุกซ์ทะเล ซึ่งเป็นลีนุกซ์สายพันธุ์ไทยๆ พัฒนาโดยคนไทย กำลังจะออกเวอร์ชั่นใหม่เร็วๆ นี้ โดยเอาโครงสร้างของอูบุนตูมาดัดแปลง คาดว่าปัญหาภาษาไทยน่าจะได้รับการแก้ไขให้ดีกว่าเดิม เอาไว้ตัวที่เป็นทางการออกมาเมื่อไหร่คงได้เอามาลองใช้กันดูครับ ถึงตอนนั้นคงจะเอามาบอกเล่าที่นี่กันอีกที

สรุปแล้ว ผมได้อะไรจากการลงอูบุนตูในครั้งนี้
๑. ได้ลองติดตั้งลีนุกซ์บนเดสก์ทอปพีซีเป็นครั้งแรก
๒. ได้ลองสร้างให้คอมพิวเตอร์มีระบบปฎิบัติการสองระบบ (วินโดวส์กับลีนุกซ์)
๓. ได้รู้วิธีการไรท์แผ่นซีดีแบบ ISO
๔. ได้รู้จักกับอูบุนตูอย่างสนิทสนมเสียทีหลังจากที่ได้รับรู้ข้อมูลก่อนหน้านี้มานาน
๕. ได้รู้ว่า ตัวเองแค่ชอบอูบุนตูแต่ยังไม่ถึงกับหลงรัก
๖. ได้เรียนรู้ว่า โลกนี้มีของฟรีและดีอยู่จริง

ขอบคุณผู้สรรค์สร้างลีนุกซ์ และโปรแกรมใช้งานประเภท open source ทั้งหลายแหล่ในโลกนี้ทุกๆ ท่าน
จงยึดมั่นในอุดมการณ์ของพวกท่านต่อไป แม้คนไทยอาจจะไม่เห็นคุณค่าของโปรแกรมเหล่านี้ เพราะถูกสปอยล์ด้วยการใช้วินโดวส์เถื่อน และโปรแกรมเถื่อนอื่นๆ กันเป็นปรกติอยู่แล้ว แต่ผมเชื่อว่า freeware และ open source จะเป็นทางรอดของโลกในภายภาคหน้า

ดังนั้นข้าพเจ้าจึงขอคารวะนักพัฒนาโปรแกรมเหล่านี้ด้วยหัวใจ

ไรท์มันดื้อๆ ไปหนึ่งแผ่น ปรากฎว่า เจ๊งครับ ใช้ไม่ได้
แผ่นที่สองแตกเป็นไฟล์ออกมาได้ แล้วไรท์ใหม่ ปรากฎว่า เจ๊งครับ
แผ่นที่สาม ลองไรท์ใหม่อีกที เอาทุกอย่างมากองไว้ข้างนอกเลย แล้วค่อยไรท์ ปรากฎว่า ยังเจ๊งอยู่ครับ

ผมเสียซีดีเปล่าไป ๓ แผ่นฟรีๆ โดยที่ยังไม่สามารถทำแผ่นซีดีติดตั้งพร้อมตัวบูทได้ พยายามเข้าไปค้นหาตัวช่วยในเน็ต เผื่อว่าจะมีใครจะช่วยไขปัญหานี้ได้บ้าง ปรากฎว่าขั้นตอนการไรท์แผ่นตรงนี้ แทบไม่มีการพูดถึง ส่วนใหญ่จะข้ามขั้นตอนไปถึงตอนบูทเข้าเครื่องได้แล้วทั้งนั้น

สุดท้ายก็เลยไปเสิร์ชหาวิธีไรท์ไฟล์ ISO ลงแผ่น เพื่อทำให้แผ่นบูท ก็ไปเจอเว็บนึงโดยบังเอิญ แต่คนอธิบายก็บอกว่า เขาเองก็มั่วๆ ทำไป ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ก็เอาว่ะ ผมคิดในใจ ลองดูตามที่เขาบอกละกัน ถ้าคราวนี้ยังไม่ได้ ก็บ๊ายบาย เลิกกันที

แล้วผมก็นั่งไรท์ตามวิธีที่เขาบอกจนเรียบร้อย ทีนี้ลองใส่แผ่นที่ไรท์เสร็จแล้วเข้าไปบูทดู ฮัดช่า…บูทขึ้นมาได้แล้วเว้ย โฮ่ๆๆ ดีใจจนน้ำตาแทบเล็ด

พอบูทขึ้นมาได้เสร็จก็ถึงเวลาลงโปรแกรมติดตั้งเสียที มาถึงตรงนี้ขั้นตอนการติดตั้งค่อนข้างง่ายแล้วครับ แต่ไม่วายดันเจอปัญหาตอนมันถามว่าจะลงอูบุนตูในพาร์ติชั่นของฮาร์ดดิสก์อันไหน ผมเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ยังไม่ได้แบ่งพาร์ติชั่นเอาไว้สำหรับอูบุนตูเลยนี่หว่า ก็เลยต้องออกจากขั้นตอนการติดตั้ง กลับไปเข้าวินโดวส์ แล้วจัดการแบ่งพาร์ติชั่นใหม่

จริงๆ มันมีรายละเอียดตรงส่วนนี้อีกไม่น้อยเหมือนกัน เพราะแค่จะแบ่งพาร์ติชั่นใหม่ ถึงกับทำเอาผมต้องกลับไปลงวินโดวส์ใหม่ตั้งแต่ต้น คิดเอาแล้วกัน

คือผมเองยอมรับว่า ไม่ได้เก่งกาจเรื่องคอมพิวเตอร์มากมายแต่ประการใด ทุกอย่างที่ทำไม่ว่าจะเป็นล้างเครื่อง ลงวินโดวส์เอง หรือการแบ่งพาร์ติชั่นฮาร์ดดิสก์ เหล่านี้ไม่มีใครสอนผมมาก่อนครับ เอาอาศัยอ่านจากตำรา หรือตามเว็บบอร์ดแล้วก็มั่วๆ ไปเอาเองทั้งนั้น ถ้าทำได้ก็ดี ทำไม่ได้ก็ช่างมัน เหมือนกับลงอูบุนตูหรือแหละครับ ถ้าทำได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ช่างมันจริงๆ อีกอย่างนี่เป็นครั้งแรกที่ผมลองทำให้เครื่องคอมพ์ของผมมีสองโอเอสในตัวเดียวกัน  ซึ่งก็มั่วทำอีกเช่นเคย

แต่ในที่สุดผมก็มั่วสำเร็จ ติดตั้งอูบุนตูเข้าไปในเครื่องคอมพ์ได้แล้ว อยากบอกว่าครั้งแรกที่ลองเล่นอูบุนตูค่อนข้างประทับใจครับ ทำให้คิดถึงโอเอสเท็นของแมคขึ้นมาตะหงิดๆ หน้าตาก็สวยงามจนไม่อยากจะเชื่อว่าหรือเป็นโอเอสที่เขาแจกให้ใช้งานกันฟรีๆ วินโดวส์ วิสต้า ตัวใหม่ที่ว่าเจ๋งๆ ผมว่าอูบุนตู สู้ได้สบายๆ เลย

แต่ที่ยังเป็นปัญหาก็คือการท่องเว็บที่เป็นเว็บภาษาไทย จะพบว่าตัวหนังสือมันเลื่อนและห่าง สระกับวรรณยุกต์ไม่ตรง อ่านลำบากพอสมควร แถมไม่มีการตัดคำตัดประโยคให้ด้วย เว็บไทยส่วนใหญ่เลยออกมาเละตุ้มเป๊ะบนอูบุนตู จริงๆ มันก็มีคนทำวิธีแก้ปัญหานี้ออกมาเหมือนกัน แต่ผมอ่านแล้วโคตรงง พยายามหาข้อมูลจากหลายๆ เว็บประกอบ แต่คิ้วทั้งสองข้างของผมก็ยังชนกันอยู่

ผมว่า สำหรับมือใหม่ที่อยากเล่นอูบุนตู คงต้องมีพื้นฐานเกี่ยวกับการใช้งานลีนุกซ์อยู่บ้างพอควร เพราะส่วนใหญ่จะหาคนที่อธิบายอะไรง่ายๆ ในเว็บเกี่ยวกับอูบุนตูค่อนข้างจะหายากมากๆ เท่าที่เจอๆ มักจะอธิบายกันด้วยภาษาเทคนิคในระดับคนที่คุ้นเคยกับลีนุกซ์เข้าใจกันแล้ว หน้าใหม่อย่างผมเข้าไปอ่านก็งงเป็นไก่ตาแตกเท่านั้น แบบว่าพวกเอ็งคุยอะไรกันวะ ตูไม่รู้เรื่องเลย

สรุปแล้วก็เลยมาติดแหง็กไอ้ตรงเรื่องการแก้ปัญหาภาษาไทยในเว็บนี่แหละ เพราะแก้ไม่ได้ซะที อยากจะแก้นะครับ แต่อย่างที่บอกคนอธิบายไม่เผื่อให้มือใหม่ๆ ที่เพิ่งเคยเล่นลีนุกซ์ครั้งแรกได้เข้าใจบ้างเลย

ตอนหน้าจบแล้วละครับเรื่องนี้

แล้วไอ้อูบุนตูนี่มันคืออะไรล่ะที่มนุษย์ถึงทำเพื่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน สรุปง่ายๆ มันคือระบบปฏิบัติการตระกูลลีนุกซ์ที่พัฒนาขึ้นมาใช้บนเดสก์ท็อปพีซี หรือคอมพิวเตอร์ที่เราใช้กันตามบ้านตามสำนักงานทั่วไปนี่แหละ

อย่างที่รู้ๆ กันว่า เดสก์ท็อปพีซีส่วนใหญ่ในโลกนี้ จะใช้ระบบปฎิบัติการวินโดวส์ (ซึ่งปัจจุบันก็พัฒนามาถึงรุ่นวิสต้า) รองลงมาก็เป็นระบบแมคอินทอช รองลงมาอีกทีก็เป็นลีนุกซ์นี่แหละ

แต่ที่ผ่านมาลีนุกซ์จะดังทางด้านการเป็นระบบปฏิบัติการในเครื่องคอมพิวเตอร์ระดับสูง เช่น พวกเซิร์ฟเวอร์ หรือพวกคอมพิวเตอร์แม่ข่ายทั้งหลาย รวมถึงคอมพิวเตอร์ตัวหลักที่เอามาทำเว็บไซต์ทั้งหลายด้วย (คาดว่าของเว็บโอเคเนชั่นก็น่าจะเป็นเซิร์ฟเวอร์ลีนุกซ์เช่นกัน)

ความนิยมของลีนุกซ์ในหมู่คนทำระบบเซิร์ฟเวอร์ (ซึ่งตลาดส่วนนี้ไมโครซอฟต์แพ้ลีนุกซ์กระจุย) ว่ากันว่า เกิดจากตัวโปรแกรมที่ค่อนข้างมีความเสถียรกว่าวินโดวส์ มีผู้พัฒนารุ่นใหม่ๆ อยู่ทั่วโลก แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ มันฟรี และเป็นฟรีแวร์แบบโอเพ่นซอร์ส คือเปิดเผยโค้ดโปรแกรมให้ผู้อื่นเอาไปพัฒนาต่อได้ (เป็นคอนเซปต์ดั้งเดิมของลีนุกซ์)

ลีนุกซ์โค่นวินโดวส์ได้ในฝั่งเซิร์ฟเวอร์ แต่ในฝั่งพีซีลีนุกซ์ยังเจาะตลาดผู้ใช้ระดับชาวบ้านที่ไม่ค่อยรู้เรื่องคอมพิวเตอร์มากไม่ได้เท่าที่ควร จนกระทั่งการถือกำเนิดของอูบุนตู ซึ่งเริ่มทำให้ระบบปฏิบัติการตระกูลลีนุกซ์เริ่มทอแสงเปล่งประกายความหวังขึ้นมาบ้าง

จุดเด่นของอูบุนตูคือ ใช้งานง่าย ติดตั้งง่ายขึ้น อินเทอร์เฟสสวยงามจนแทบไม่เหมือนลีนุกซ์โอเอส แถมตัวโปรแกรมมีขนาดเล็ก ไม่กินทรัพยากรเครื่องมากเท่ากับวินโดวส์ (ยิ่งเทียบกับวิสต้าแล้ว อูบุนตากระทัดรัดกว่าเยอะ) แถมตัวติดตั้งยังมีโปรแกรมพื้นฐานสำหรับผู้ใช้งานพีซีทั่วไปติดตั้งมาให้ด้วย เช่น โปรแกรมชุดออฟฟิศ โปรแกรมด้านกราฟิก โปรแกรมดูหนังฟังเพลง รวมถึงโปรแกรม Chat แบบ MSN เรียกว่าติดตั้งทีเดียวจบ ใช้งานได้เลย

ด้วยสรรพคุณเพียบพร้อมแบบเหลือรับประทาน ทำให้กิตติศัพท์ของอูบุนตูเริ่มขจรขจายเข้ามาสู่หูผมบ่อยขึ้น ประกอบกับเป็นคนที่ชอบเสาะแสวงหาอะไรใหม่ๆ ให้ชีวิต และเริ่มเบื่อหน่ายกับการผูกขาดของไมโครซอฟท์ ผมเลยคิดว่า เอาล่ะว่ะ ถึงเวลาที่ผมกับอูบุนตูจะมาจูจุ๊บกันซะที

เรื่องของเรื่องก็คือ วางแผนจะล้างเครื่องคอมพ์ (กรุณาอย่านึกภาพว่า เอาน้ำราดคอมพ์แล้วลงน้ำยาทำความสะอาดล่ะ คอมพิวเตอร์นะไม่ใช่รถ) ก็คือลบวินโดวส์ทิ้ง ฟอร์แมตฮาร์ดดิสก์ และลงวินโดวส์ใหม่ เพราะเป็นเรื่องปรกติที่ผมมักจะล้างคอมพ์แบบสิ้นซากประมาณ ๔-๕ เดือนต่อครั้ง หรือเมื่อรู้สึกว่าเครื่องมันเริ่มอืดๆ ทำงานได้ช้าลง

ด้วยความอยากรู้อยากลองทำความรู้จักมักคุ้นกับเจ้าอูบุนตูเสียหน่อย ก็เลยตั้งใจว่าจะลงระบบปฏิบัติการตัวนี้เข้าไปในคอมพิวเตอร์ครั้งนี้ด้วย ก็คือจะให้เครื่องคอมพ์ของผมมีระบบปฏิบัติการสองตัวอยู่ในเครื่องเดียวกัน ตัวหนึ่งเป็นวินโดวส์เอ็กซ์พี อีกตัวหนึ่งเป็นลีนุกซ์ สายพันธุ์อูบุนตู

เอาล่ะ วางแผนการต่างๆ เอาไว้ในหัวแล้ว คราวนี้ถึงขั้นลงมือปฏิบัติ ผมก็เริ่มต้นลงวินโดวส์ใหม่ก่อนเป็นอันดับแรก ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เรื่องการลงวินโดวส์ใหม่ในเครื่องคอมพ์เป็นเรื่องชิวๆ มากสำหรับผม เพราะคุ้นเคยกับการทำแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ด่านแรกผ่านไปอย่างง่ายดาย ขั้นต่อมาก็คือดาวน์โหลดไฟล์ระบบปฏิบัติการอูบุนตูมาใช้งาน ก็เข้าไปดาวน์โหลดที่เว็บอย่างเป็นทางการของเขาเลย Ubuntu.com หลังจากเวลาผ่านไปได้พักใหญ่ๆ ผมก็ดาวน์โหลดไฟล์มาได้ ๑ ไฟล์ คราวนี้แผนที่ตั้งใจไว้ว่าจะผ่านไปอย่างง่ายๆ ในครั้งแรกก็ทำท่าว่าจะมีปัญหา เพราะไอ้ไฟล์อูบุนตูที่โหลดมาได้นั้น มันไม่ใช่ไฟล์แบบตัวติดตั้งที่เราคุ้นเคยในวินโดวส์นะสิ แต่มันให้มาเป็นไฟล์ ISO Image ซึ่งต้องไปไรต์ใส่แผ่นก่อน แล้วค่อยเอาแผ่นที่ไรต์ได้ไปใส่ตอน boot เครื่องคอมพ์ใหม่อีกครั้ง

คุณผู้อ่านครับ เห็นทีเรื่องนี้คงต้องมาเล่าต่อตอนหน้าแล้วละครับ เพราะการลงอูบุนตูมันชักจะไม่หมูอย่างที่คิด

เรื่องของเรื่องหลังจากที่ผมลาออกจากที่ทำงานเดิม ตอนนั้นผมยังไม่ได้บอกที่บ้านเลยว่า ตกงาน กลัวที่บ้านจะเป็นห่วง ก็เลยคิดว่าจะลองหางานใหม่ทำดูไปก่อน ไปซื้อหนังสือจำพวกสมัครงานมาหลายเล่ม เปิดดูเจอเล่มนึงประกาศหาทีมงานนักข่าวหน้าใหม่ เพราะเขากำลังฟอร์มทีมสำหรับทำสำนักข่าววิทยุแห่งใหม่ขึ้นมา ผมตื่นเต้นมากเพราะบางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสที่เราจะได้ทำงานเป็นนักข่าวสมใจเสียที

บริษัทที่จะตั้งสำนักข่าววิทยุขึ้นมาใหม่นี้ อยู่ในเครือเดียวกันกับคลื่นวิทยุชื่อดังในสมัยนั้นเลยทีเดียว เจ้าของสโลแกนวิทยุยิ้มได้ คลื่นสุดท้ายซ้ายสุด ไม่อยากบอกเลยว่ามันเป็นคลื่นฮิตที่ผมฟังมาตั้งแต่สมัยเรียน มันน่าตื่นเต้นมากขึ้นถ้าเราเกิดได้เข้าไปทำงานอยู่ในคลื่นนั้น

ช่วงสายๆ ของวันรุ่งขึ้น ผมตรงเข้าไปสมัครงานถึงยังออฟฟิศ เจอเจ้าหน้าที่เขาให้เขียนใบสมัครทิ้งไว้แล้วจะติดต่อกลับไป จะว่าไปแล้วผมเขียนจดหมายสมัครงานแล้วส่งไปทางไปรษณีย์ก็ได้ แต่ผมอยากเห็นออฟฟิศของเขาด้วย เพราะถือเป็นการสำรวจที่ทำงานใหม่ไปในตัวว่า มีสิ่งแวดล้อมเป็นยังไงบ้าง พอได้เห็นของจริงแล้วแม้จะไม่ใช่ออฟฟิศที่สวยงามหรือยิ่งใหญ่เท่าออฟฟิศแรกของผม แต่ก็เต็มไปด้วยเสน่ห์ของคนทำงานที่มีไฟ ซึ่งผมสัมผัสได้ในวินาทีแรกที่เข้าไป

หลังจากเขียนใบสมัครเสร็จ ผมก็แวะหาข้าวกินก่อนเดินเล่นซื้อหนังสืออ่าน แล้วกลับเข้าหอพักในช่วงบ่าย ตอนนั้นผมยังพักอยู่ที่หอพักเดิมแถวๆ มหาวิทยาลัย แม้ว่าจะเรียนจบทำงานแล้วก็ตาม เพราะราคามันถูกดี

กลับมาถึงหอพักคุณป้าเจ้าของหอพักก็มาบอกกับผมว่า มีคนโทรศัพท์มาหาบอกว่า ให้ติดต่อกลับไปด่วนเป็นเรื่องงาน ผมมองดูเบอร์โทรที่ป้าจดมาให้ มันเป็นเบอร์ออฟฟิศที่ผมไปสมัครงานเมื่อเช้านี้นี่หว่า เฮ้ย…ทำไมมันติดต่อกลับมาเร็วจัง!!

ผมรีบโทรกลับไปทันที ทางโน้นบอกกลับมาสั้นๆ ว่า ให้ผมไปสัมภาษณ์งานตามที่สมัครไว้ในวันรุ่งขึ้นที่ออฟฟิศ

แค่บอกให้ไปสัมภาษณ์ผมก็ดีใจแทบแย่แล้ว รุ่งขึ้นเลยโผล่ไปที่ออฟฟิศเดิมอีกครั้ง เมื่อวานเพิ่งมาเขียนใบสมัครหยกๆ วันนี้ได้มาสัมภาษณ์แล้ว ผมคิดถูกจริงๆ ที่มาเขียนใบสมัครทิ้งไว้ที่ออฟฟิศ

แล้วคนที่สัมภาษณ์ผมก็คือ บุคคลที่สองในชีวิตการทำงานวงการสื่อที่ผมจะไม่มีวันลืมเลย เธอเป็นนักข่าวดังคนหนึ่งในขณะนั้นทำงานกับทีวีสีสายรุ้งมาก่อน เธอคือบุคคลที่ต่อมาในภายหลังผมเรียกเธอว่า “พี่ปอง”

พี่ปองคือหัวหน้าทีมก่อตั้งสำนักข่าววิทยุแห่งใหม่นี้ขึ้นมา ตอนนั้นสำนักข่าววิทยุที่ดังๆ และเป็นที่รู้จักแล้วก็คือศูนย์ข่าวแปซิฟิก กับสำนักข่าวไอเอ็นเอ็น ทางด้านคลื่นวิทยุยิ้มได้ซึ่งเป็นมหาอำนาจทางสื่อวิทยุในขณะนั้น เลยมีแผนจะทำคลื่นข่าว ๒๔ ชั่วโมงเพิ่มขึ้นมาอีก ๑ คลื่น จึงต้องฟอร์มทีมงานกันอย่างเร่งด่วน

ตอนนั้นออฟฟิศของสำนักข่าวใหม่ยังไม่มี ต้องแชร์พื้นที่ใช้สอยเล็กๆ ส่วนหนึ่งของคลื่นยิ้มได้มาใช้งาน พี่ปองเรียกผมไปนั่งสัมภาษณ์ที่โต๊ะทำงานซึ่งผมไม่แน่ใจว่าเป็นโต๊ะทำงานของแกหรือของใคร เพราะตอนนั้นเริ่มมีคนมานั่งทำงานแล้วบางส่วน แล้วทุกอย่างในตอนนั้นดูยังไม่เป็นระเบียบและดูวุ่นวายอยู่มาก ระหว่างสัมภาษณ์ก็จะมีคนเดินไปเดินมาอยู่ตลอดเวลา แต่ผมกลับไม่รู้สึกว่ามันเป็นออฟฟิศที่ดูไม่น่าทำงานแต่อย่างใด ตรงกันข้ามหัวใจมันกลับบอกว่า อยากเข้ามาอยู่ในบรรยากาศแบบนี้เสียจริงๆ

ตอนนั้นในใบสมัครผมเขียนไปว่า สมัครเป็นนักข่าว แต่พอพี่ปองดูประวัติการทำงานผมแล้วก็ถามว่า พี่อยากให้มาทำฝ่ายต่างประเทศแล้วแปลข่าวเหมือนเดิมได้ไหม ตอนนั้นผมยืนกรานว่าอยากทำนักข่าวมากกว่า แต่พี่ปองยื่นข้อเสนอใหม่เป็นการเพิ่มค่าจ้างให้สูงกว่าที่ผมเคยได้จากที่เดิม ทำให้ผมเริ่มลังเล อีกอย่างตอนนั้นผมกลัวว่าที่บ้านจะห่วงรื่องผมลาออกจากงานที่เดิมแล้วยังไม่มีงานใหม่ด้วย ในที่สุดก็ตกลงใจรับทำงานแปลข่าวเหมือนเดิมไปก่อน คิดไปคิดมาแล้วกลัวว่าเล่นตัวนัก เดี๋ยวพี่เขาจะไม่เอาซะหรอก เอาเถอะยังไงก็ดีกว่าตกงาน

“จะมาเริ่มงานได้เมื่อไหร่” พี่ปองถาม
“เมื่อไหร่ก็ได้ครับ ตอนนี้ผมก็ไม่ได้ทำอะไร” ผมตอบ
“งั้นพรุ่งนี้มาทำงานได้เลย”

สำหรับผมมันเป็นการหางานทำใหม่ที่เร็วที่สุดในโลก สมัครเมื่อวาน สัมภาษณ์วันนี้ พรุ่งนี้เริ่มทำงานได้เลย

สรุปแล้วผมก็เลยตกงานอยู่แค่ ๑๓ วันก็ได้งานใหม่ทำต่อทันที

โปรดติดตามตอนต่อไป